Gdy dobierzesz piekne slowa trzeba tylko je zrymowac monika gromek grzegorz kilbach Tylko słowa - Ewelina Flinta "Mówiłeś że przesłaniam Ci wypełniam sobą cały świat a poza mną dostrzegasz to jedynie co mi chciałbyś dać wszystko co mi chciałbyś dać Mówiłeś że rodzimy się dla siebie wciąż każdego dnia i nawet" Gdy dobierzesz piękne słowa, trzeba tylko je zrymować i z melodią złączyć śpiewną - to piosenka jest na pewno! Ref. Raz, dwa, trzy - śpiewasz ty! Raz i dwa - śpiewam ja! A piosenka, każdy wie, zwykle formę ma AB. daniel dym knf ulliczna pyta - Tekściory.pl – sprawdź tekst, tłumaczenie twojej ulubionej piosenki, obejrzyj teledysk. Shafted - Hey Monday zobacz tekst, tłumaczenie piosenki, obejrzyj teledysk. Na odsłonie znajdują się słowa utworu - Shafted. . Co jest takiego magnetycznego w mieście i gminie Biskupiec, że nawet światowego formatu gwiazda piłki nożnej wybudowała tu swój dom? Proste – to prawdziwe Cittaslow. 17 lat temu Włosi wpadli na pomysł, by skupić w jednej lidze miasta, w których życie bliskie jest sielankowemu obrazkowi, jaki właśnie w wielu włoskich filmach gra nam na sentymentach. Pomysł podchwyciły nie tylko spokojnie żyjące miasteczka półwyspu apenińskiego – dzisiaj lokalne oazy szczęścia można spotkać w 28 krajach całego świata. Biskupiec jest jednym z czterech pierwszych miasteczek na Warmii i Mazurach, które dostały zaproszenie do Międzynarodowej Sieci Miast Cittaslow. Co to znaczy dla jego mieszkańców? Że tutaj dba się o piękno środowiska, że mądrze prowadzi się politykę infrastrukturalną, że promuje się z równą siłą nowoczesność i tradycję, że wspiera się producentów zdrowej lokalnej żywność, że chroni się lokalne rzemiosło i kulturę. I najważniejsze „że”: że jest tu przyjazny i spokojny rytm życia. Dlatego Biskupiec może dumnie afiszować się symbolem Cittaslow – sympatycznym pełzającym ślimakiem. Roberto Baggio – tej legendy włoskiego futbolu bliżej przedstawiać nie trzeba. Tak jak wcześniej piłką, tak dzisiaj pasjonuje się myślistwem. Wielu pewnie się zastanowi, jak to się stało, ale jesienią polował właśnie pod Biskupcem. Wpadł znienacka do miasta i poznał tym samym polskie Cittaslow. Jednak to nie tę gwiazdę futbolu przyciągnęła na dłużej gmina Biskupiec. Za sprawą pięknego drewnianego domu, który wybudował nad brzegiem jednego z jezior, miejsce do wypoczynku stworzył tu z żoną Anną najlepszy polski napastnik i gwiazda Bundesligi Robert Lewandowski. Zapewne mógłby mieć dom wszędzie indziej, ale Warmię obydwoje darzą sentymentem, bo tu poznali się kiedyś na obozie sportowym. Piotr Kula, utytułowany żeglarz młodego pokolenia i nasz olimpijski przedstawiciel w Pekinie, swoją karierę na wodzie zaczynał właśnie tutaj. Podłoże edukacyjne z biskupieckiego liceum wywiózł Jarosław Gugała, dzisiaj jeden z bardziej cenionych i opiniotwórczych dziennikarzy telewizyjnych. Zaś najpiękniejszą wizytówką, jaką wypuściło to miasto, jest Miss Polski Izabela Opęchowska. Pobliskie Biesowo też sięgnęło niegdyś po tytuł najpiękniejszej, ale… wsi w tej części kraju (to ta od słynnych Warmińskich Biesiad Pierogowych). Węgój pozazdrościł chyba, i teraz już nie wiadomo, która wieś piękniejsza. W Węgoju za to straszy – to tam jest ta słynna ścieżka „Śladami leśnych duchów”, z wyrzeźbionymi w drewnie warmińskimi duchami i postaciami związanymi z tutejszymi legendami. Gmina Biskupiec jest o tyle szczęśliwie ulokowana, że rozgranicza – a może raczej łączy – Warmię z Mazurami. Nie zdążymy odsłuchać w samochodzie nawet połowy ulubionej płyty, kiedy będziemy już w stolicy Warmii, Olsztynie. Albo, podążając na wschód, u bram Wielkich Jezior Mazurskich (choć piękny Dadaj jest pod ręką biskupczan). To azymuty dla potrzeb biznesowych czy większej turystyki wypoczynkowej. Bo tę codzienną można sobie serwować tu, na miejscu, w tym 620-letnim mieście. Kameralne brukowane uliczki w stylu Floriańskiej czy 1 Maja, z lokalnymi sklepikarzami, kafejkami i lekko nostalgicznym klimatem – to jest właśnie kwintesencja Cittaslow. – „O Warmio moja miła, rodzinna ziemio ma”¦” – kto zna tę piosenkę, będzie wiedział, o co w tym wszystkim chodzi – dodaje Jarosław Gugała, który cyklicznie zalicza w Biskupcu „pomaturalne” spotkania. Jak podkreśla – niezwykłe, bo odmładzające. Tekst: Rafał Radzymiński Obraz: Joann Barchetto Grafika: Piotr Baluta MiłosneŻycie jest piękne, gdy żyć się umie, gdy jedno serce drugie rozumie. Gdy można kochać jawnie, nie skrycie i być kochanym przez całe życie. Rozmowa z Łukaszem Nowakiem, szachistą. Przedruk wywiadu z Angory nr 6 (1495) z 10 lutego 2019 Autor tekstu: Tomasz Zimoch Autor zdjęcia: Agnieszka Zimoch Od dawna grasz w szachy? Mija 15 lat. Kiedy miałem siedem lat, dziadek Leonard nauczył mnie reguł, podstawowych ruchów na szachownicy. Na dobre pokochałem szachy pięć lat później. Co wtedy się stało? Wystartowałem w Warszawie w turnieju dla dzieci w ramach Festiwalu imienia Mieczysława Najdorfa. Zająłem 10. miejsce, ale od razu zdobyłem 4. kategorię szachową. Szachy bardzo mi się spodobały. Oczywiście początkowo trudno znosiłem porażki, ale analizowałem partie, w których przeciwnik był lepszy i starałem się unikać popełnianych wcześniej błędów. Przegrana jest przecież naturalną częścią każdej gry, szachów także, i tak to przyjmuję. Trenujesz codziennie? Ćwiczę każdego dnia, ciągle się uczę, poznaję tajniki tej fantastycznej gry. Dzisiaj mam już tytuł mistrza FIDE. Mój ranking szachowy wynosi 2280. Ciągle chcę go poprawiać. Mam trenera z Ukrainy – to arcymistrz Andriej Maksymienko. Lubisz szachy, bo... ...pozwalają mi niczym nie różnić się od rywala. Mogę grać z każdym. Uwielbiam wręcz szachy, bo nie odstaję od pełnosprawnych zawodników, gram jak równy z równym z każdym, bez względu na moją chorobę. Szachy to rywalizacja, zdarzają się zaskakujące sytuacje, które trzeba rozwiązywać, często wydaje się, że nie ma już ratunku, a jednak można znaleźć właściwe rozwiązanie i wybrnąć z tarapatów. Uczą pokory, spokoju. Pokazują, że nigdy nie wolno się poddawać. W jakiej pozycji rozgrywasz partie? Półleżącej. Znajduję się w specjalnym wózku, dobrze widzę szachownicę i mówię, jaki ruch należy wykonać. Bierki przestawiają i jednocześnie regulują mój zegar mama lub tata, w zależności od tego, które z rodziców jest wtedy ze mną. Sami nie grają, ale poznali dobrze szachowe zasady. Biorę udział w różnych turniejach, występowałem w mistrzostwach świata niepełnosprawnych ruchowo szachistów. Zająłem pierwsze miejsce w kategorii juniorów, a miałem wtedy dopiero 14 lat. Szachy są twoją terapią? Od urodzenia cierpię na rdzeniowy zanik mięśni. To genetyczna choroba, odmiana pierwszej postaci, występuje bardzo rzadko. Początkowo nikt nie wiedział, jak prawidłowo leczyć, jak opiekować się mną. Bardzo często chorowałem, łapałem infekcje. Po kolejnym zapaleniu płuc i pobycie w szpitalu skierowano mnie do hospicjum i dopiero tam wszyscy nauczyliśmy się, jak sobie radzić. To śmiertelna choroba, dzieci często umierają, nim skończą 4 lata. Mam ogromne szczęście, bo żyję już prawie 22 lata. Cieszę się każdym dniem. Walczysz każdego dnia, nie poddajesz się. Od urodzenia nie podnosiłem głowy, nigdy dotąd normalnie nie usiadłem, nie jestem fizycznie sprawny. W organizmie brakuje białka, dzięki któremu przechodziłby sygnał z układu nerwowego do mięśniowego. Nie ma tego przekaźnika i mimo że mój mózg mówi – rusz ręką, to ona pozostanie już zawsze nieruchoma. Do obiegu wchodzi właśnie nowy lek, który być może pomoże tym, u których dopiero stwierdzono objawy tej choroby. Farmakologiczna pomoc dla mnie już chyba nie istnieje. Ważę 40 kilogramów. Przez lata prawie normalnie jadłem. Nie mogłem wprawdzie gryźć, dlatego wszystko było rozdrabniane. Ponieważ choroba postępuje, od pewnego czasu żywię się dożołądkowo. Za pomocą specjalnej rurki? Od dwóch lat jest na stałe wprowadzona do brzucha i dzięki niej pokarm trafia bezpośrednio do żołądka. Mam właściwą dietę, jestem odpowiednio nawodniony i – co najważniejsze – od tej chwili przestałem właściwie chorować. A wcześniej w połączeniu z alergią łapałem zapalenie oskrzeli czy zapalenie płuc. Od dwóch lat nie chwytam bakterii, przestały dokuczać infekcje. Ta rurka zdecydowanie skróciła też czas jedzenia, dlatego mam go więcej na szachy. Nigdy nie poruszałeś rękoma? Kiedyś miałem pewien ograniczony zakres ruchów i grałem nawet na cymbałkach. Dzisiaj to już niemożliwe, dobrze, że dzięki klawiaturze na ekranie komputera mogę porozumiewać się ze światem. Nauczyłem się czytać i pisać, uparłem się, że muszę zdać maturę. Udało się. Czego się najbardziej bałeś na egzaminie maturalnym? Języka polskiego. Na podstawie „Lalki” Bolesława Prusa i innych znanych utworów literackich musiałem napisać, czy tęsknota jest niszcząca, czy budująca. Uważam, że w zależności od okoliczności może przybierać obie formy. Nie miałem żadnych problemów z matematyką, nawet dostałem się na ten kierunek na studia. Nie dałem jednak rady, bo przecież trzeba dużo pisać, rozwiązywać zadania, a ja już samodzielnie tego nie mogę robić, musiałem zrezygnować. Dzisiaj odręcznie już nie piszę, nie jestem w stanie utrzymać długopisu. Całymi dniami grasz w szachy? To moja rozrywka, to moje życie. Staram się nie przeoczyć ciekawych szachowych książek. Jeśli nie mogę zdobyć ich w formie elektronicznej, to rodzice je skanują. Jaki styl gry lubisz? Agresywny, choć czasami przeholuję. Staram się być dobrze przygotowany teoretycznie do debiutów, lubię stosować obronę królewsko-indyjską. Cieszę się, że mam dobrą pamięć. Którego szachisty partie lubisz szczególnie rozgryzać? Niebywale widowiskowo, z niezwykłą intuicją grał przed laty Michaił Tal. Zwano go czarodziejem z Rygi. Mistrzem świata został, gdy miał 23 lata. Lubię analizować jego partie, w których nie brakuje bardzo skomplikowanych rozwiązań. Tal miał problemy z nerkami, chorował, co często przeszkadzało mu w grze. Ktoś powiedział, że „bierki ożywały pod jego ręką”. Sam określił istotę gry w pięknym zdaniu: – „Trzeba wywieźć przeciwnika w ciemny las, gdzie 2+2 = 5, a droga powrotna jest przeznaczona tylko dla jednego”. Jego gra zawsze była bardzo efektowna, a jednocześnie niezwykle interesująca. Szachy to najlepsze twoje lekarstwo? Mama powtarza, że szachy trzymają mnie przy zdrowych zmysłach. Mogę porównywać swoje umiejętności. Przy szachownicy nie ma barier, jestem normalnie traktowany przez rywali. Nabieram przekonania, że coś potrafię. Mama wymyślała mi wiele innych zajęć, ale to właściwie wyłącznie szachy zajmują moją głowę. Nie narzekasz na swój los? Nie marudzę, nie zamęczam innych moją nieuleczalną chorobą. Jestem ambitny, zdroworozsądkowo patrzę na świat. Wydaje mi się, że potrafię w logiczny sposób uporządkować emocje innych członków rodziny. Rodzice podkreślają, że jestem wyważony, wszystko staram się przemyśleć. Wraz z rozwojem choroby mówię coraz gorzej. Dostrzega pan, że mówię niewyraźnie. Coraz bardziej zanikają mięśnie; niektóre ich partie – jak choćby układu pokarmowego – przestają normalnie pracować. Wcześniej wszystkie mięśnie były silniejsze, widzę i czuję, jak się zmieniają. Daję sobie radę, jak tylko mogę, mózg pracuje i staram się to maksymalnie wykorzystać. Optymizm bije z ciebie. Mocno wziąłem sobie do serca zdanie, które wypowiedział były proboszcz mojej parafii. Ksiądz Andrzej Kwaśnik zginął w katastrofie smoleńskiej, ale dźwięczą mi jego słowa: „Życie jest piękne, tylko trzeba pięknie żyć”. Staram się właśnie postępować tak, by pięknie przeżyć swoje dni. Jestem wierzący, chodzę do kościoła, modlę się, łatwiej mi z tym w codziennym życiu. Marzysz? Oczywiście. Marzę, by zagrać z naszymi najlepszymi polskimi szachistami – Jankiem Dudą czy Radosławem Wojtaszkiem. Muszę jednak jeszcze wiele pracować, podnosić swój poziom, sam jestem ciekawy, do jakiego dojdę? Partie z tymi arcymistrzami śnią mi się po nocach. Wie pan, każdy przeżyty dzień jest moim sukcesem. Każdy dzień daje mi ogromną radość, bo mogę grać w szachy. Tomasz Zimoch Informator „Hospicjum”, nr 87, marzec 2019 Przedruk wywiadu z Angory nr 6 (1495) z 10 lutego 2019 Autor tekstu: Tomasz Zimoch Autor zdjęcia: Agnieszka Zimoch Wystarczy tylko żyćI wszystko pod rękąWystarczy tylko żyćCzy to nie jest piękne?Za snem schowaliśmy sięZa dniem i za nocą niedalekoNa deszcz wybiegamy znówTo nic, już kominek pachnie drewnemChce tak jak wczoraj ogrzać sięW symfonii twoich ciepłych słówPłakać i śmiać się aż do łezMałe i duże plany snućPójdę po album pełny zdjęćNigdzie nie odchodź, wracam jużWystarczy tylko żyćI wszystko pod rękąWystarczy tylko żyćCzy to nie jest piękne?Czy nieŻyć, więcej nic nie trzeba namTo takie prosteIść tak jak świtPo chłodnej rosieZa snem schowaliśmy sięZa dniem i za nocą niedalekoI znów brzegiem prowadź mnieI łap każdą chwilę, każdą jednąWystarczy tylko żyćI wszystko pod rękąWystarczy tylko żyćCzy to nie jest piękne?Czy nieŻyć, więcej nic nie trzeba namTo takie prosteIść tak jak świtPo chłodnej rosie[Tekst i adnotacje na Pop Genius Polska]

gdy dobierzesz piękne słowa trzeba tylko je zrymować